Vize: Istrancalar’ın Eşiğinde Antik Kent, Orman ve Trakya Sokakları

Vize’ye yaklaşırken Trakya’nın açık tarlaları yerini Istranca’nın dalgalı yeşiline bırakır. İlçe, bu iki coğrafyanın tam eşiğinde durur; ne bütünüyle kıyıdır ne de yalnız iç ovadır. Belki de bu yüzden ilk bakışta sakin görünen merkez, yürüdükçe beklenmedik tarih katmanları açar.

Küçük Ayasofya olarak da anılan Gazi Süleyman Paşa Camii’nin önünde durduğumuzda yapının geçirdiği dönüşümler, Vize’nin uzun hikâyesini tek cephede toplar. Kale izleri ve antik tiyatro, bugünkü sokakların altında antik Bizye’nin hâlâ var olduğunu hatırlatır. Burada tarih, büyük bir açık hava müzesi halinde düzenlenmiş değildir; evlerin, yolların ve gündelik hayatın arasına dağılmıştır. Onu bulmak için biraz dikkat gerekir.

Kıyıköy yönüne ilerlediğimizde anlatı taştan ormana geçer. Kayaya oyulmuş Aya Nikola Manastırı, insanın doğal yüzeyi nasıl mekâna dönüştürdüğünü gösterir; Papuçdere ve Kazandere ise Istranca’nın suyla kurduğu bağı ortaya çıkarır. Vize’nin en güçlü tarafı, birkaç saat içinde antik kentten orman sessizliğine, oradan Karadeniz rüzgârına geçirebilmesidir.

Bu ilçe büyük turizm cümleleri kurmaz. Sofrasında Trakya’nın süt ürünleri ve hamur işleri, yollarında mevsimlik orman kokusu vardır. Biz Vize’yi, “görülmesi gerekenler” listesinden çok beklenmedik karşılaşmaların yeri olarak seviyoruz. Bazen bir kentin değeri, kalabalığı kendine çekmesinde değil; sessizliğini korurken meraklı ziyaretçiye katmanlarını açabilmesindedir.