Şile’de Fenerden Köylere: İstanbul’un Karadeniz’e Açılan Sessiz Yüzü

İstanbul’un gürültüsü Şile yolunda bir anda kesilmez; ağaçların sıklaştığı, gökyüzünün büyüdüğü bir geçiş boyunca yavaşça geride kalır. İlçeye vardığımızda Karadeniz’in rüzgârı ilk sözü söyler. Şile Feneri kıyının üzerinde yalnız bir simge gibi değil, denizin ne kadar güçlü ve değişken olduğunu hatırlatan bir nöbetçi gibi durur.

Kayalık kıyılara baktığımızda burayı sıradan bir yazlık sahil olarak düşünmenin ne kadar eksik olduğunu anlarız. Dalgalar, falezler ve küçük liman; Şile’nin estetiğini olduğu kadar hayatını da belirler. Deniz sakin görünse bile Karadeniz’in kurallarını kendisinin koyduğunu unutmamak gerekir. Belki de bu yüzden Şile’nin manzarası rahatlatırken içinde daima hafif bir ciddiyet taşır.

Merkezde Şile beziyle karşılaştığımızda ilçenin başka bir ritmi açılır. İnce dokunun üzerindeki emek, sahilin sertliğiyle şaşırtıcı bir karşıtlık kurar. Bir atölyede ipliğin, nakışın ve desenin hikâyesini dinlemek; hazır bir hediyelik almaktan daha kalıcıdır. Sonra iç kesimlere, orman köylerine yöneldiğimizde kestane, mantar ve küçük pazarlar kıyı ilçesinin kırsal yüzünü görünür kılar.

Şile’yi sevdiren şey, İstanbul’a yakınlığı değil İstanbul’un içinde bu kadar farklı kalabilmesidir. Fener, kumaş, orman ve deniz aynı günün içine sığar; fakat hiçbiri aceleye gelmez. Bizce buradan alınacak en iyi görüntü, kıyıdaki dramatik bir kareden çok, rüzgârın yön değiştirdiği anda ilçenin bütün seslerinin bir anlığına birbirine karışmasıdır.