Şebinkarahisar Kalesi'nde İki Coğrafya

Şebinkarahisar'a yaklaşırken Giresun denince akla gelen nemli kıyı görüntüsü geride kalıyor. Dağlar daha sert, vadi daha geniş ve hava daha kuru. Kalenin yükseldiği kayalık ise ilçenin üzerinde yalnız bir anıt gibi değil, bütün yolları birbirine bağlayan bir bakış noktası gibi duruyor.

Kale, dış ve iç bölümleriyle sarp bir kütleye yerleşmiş. Duvar parçaları, sarnıçlar ve yamaçtaki izler burada savunmanın yalnız yüksekliğe değil suya ve uzun süreli yaşama göre planlandığını düşündürüyor. İlçenin tarih boyunca kıyı ile iç kesimler arasındaki güzergâhlarda bulunması da bu konumu anlamlı kılıyor.

Yükselti ve rüzgâr yürüyüşü tahmin edilenden yorucu yapabilir. Sağlam tabanlı ayakkabı kullanmak, açık olmayan bölümlere girmemek ve sur kenarlarında dikkatli olmak gerekiyor. İlkbahar sonu ile sonbahar başı, sert kış koşullarına yakalanmadan manzarayı okumak için daha dengeli dönemler.

Zirvede insan iki Karadeniz'i birden düşünüyor: denize açılan yeşil kıyıyı ve dağların ardındaki taşra yollarını. Şebinkarahisar'ın özgünlüğü, bu iki coğrafyanın eşiğinde kendi ağır ritmini korumasında.