Sarıkamış’ta Sarıçamların Sessizliği: Karın İçindeki Hafıza

Sarıkamış’a kışın vardığımda ilk fark ettiğim beyazlık değil sessizlik oldu. Kar, yol kenarındaki sesleri yutuyor; sarıçamların koyu gövdeleri bu geniş beyazlığın içinde pusula gibi duruyor. İlçenin doğası kartpostal güzelliğine sahip, fakat burada manzaraya yalnız estetik bir rahatlıkla bakmak kolay değil.

1914 kışının hatırası ilçenin çevresine sinmiş durumda. Yaylacık’taki Divik Şehitliği, 30 Aralık 1914’te şehit olan askerlerin anısını taşıyor. Bu bilgi, orman yolunda yürürken soğuğu başka türlü hissettiriyor; hava koşulları artık seyahatin ayrıntısı değil, tarihin belirleyici unsuru oluyor. Ziyaret sırasında anma alanlarının vakarını korumak ve resmî güzergâh bilgilerini izlemek önemli.

Sarıkamış’ın güncel yüzü de karla kuruluyor. Orman açıklıkları, kayak kültürü ve trenle gelen yolcular ilçeye kış boyunca hareket katıyor. Yine de benim için en güçlü an, pistlerin hızından uzakta, ağaçların arasında rüzgârın karı dallardan savurduğu kısa bir sessizlikti. Baharda aynı orman başka renkler alır; kışınsa yol ve hava durumunu kontrol etmek, uygun donanımla hareket etmek zorunlu.

Bu ilçe, doğa ile hafızayı birbirinden ayırmaya izin vermiyor. Sarıçamların güzelliği geçmişin ağırlığını örtmüyor; tersine, ona sakin bir çerçeve kuruyor. Sarıkamış’tan dönerken insan yalnız gördüğü manzarayı değil, soğuğun içinde duyduğu ölçülü sessizliği de yanında taşıyor.