Oltu Taşının Karadan Parlayan Hâli: Ustanın Elinde Açılan Işık

Oltu’daki çalışma tezgâhında ilk fark edilen renk değil, toz oluyor. Ustanın parmaklarına ve ahşap yüzeye yerleşen ince siyah iz, taşın henüz bitmiş ürüne dönüşmediğini gösteriyor. Küçük parça döndükçe mat yüzey ışığı toplamaya, sıradan bir kırık düzgün bir taneye benzemeye başlıyor.

Kültür Portalı Oltu taşını parlatılabilen ve tıraşlanabilen linyit türü bir malzeme olarak anlatıyor. Oltu ve Olur çevresindeki küçük galerilerden güçlükle çıkarılan taşın topraktan alındığında yumuşak, havayla temas ettikçe sert olması işçilikte zamanı belirliyor. Tespih, takı ve küçük aksesuarlar yalnız siyah rengiyle değil, elde kullanıldıkça kazandığı parlaklıkla da ayrılıyor.

Atölyede gerçek değer, büyük makinelerden çok ustanın taşı okuma biçiminde. Damar, çatlak ve yabancı madde parçanın nasıl kesileceğini belirliyor; yanlış bir hareket küçük cevheri kullanılmaz hâle getirebiliyor. Alışverişte ürünün kaynağı ve işçilik süreci sorulmalı, yalnız renge bakarak hüküm verilmemeli.

Bir tanenin yüzeyi parladığında taşın hikâyesi bitmiyor; temas ettikçe değişmeye devam ediyor. Oltu zanaatının en güzel tarafı da burada: Toprağın karanlık içinde sakladığı malzeme, ustanın sabrıyla ışığı yansıtan kişisel bir eşyaya dönüşüyor.